Ontvoerd!

Deze week werd heel Nederland plotsklaps opgeschrikt door de ontvoering van baby Hannah. Een klein meisje van nog maar een halfjaar oud die al zoveel heeft meegemaakt. Uit huis geplaatst vanwege vermoedens van fysieke mishandeling, terechtgekomen bij een pleeggezin en nu ineens, op klaarlichte dag, uit een maxi cosi gegrist en meegenomen. Ach, arm kindje toch...

Bij mij was er direct herkenning toen ik de eerste berichtgeving erover las. Dit móest gaan over een pleegkind, het kon bijna niet anders. Meteen gingen mijn gedachten uit naar de pleegouders. Het zal je maar gebeuren, dat een baby'tje zo plotseling uit je armen getrokken wordt. Je gaat even naar de supermarkt voor wat boodschappen en een halfuur later sta je daar, op de parkeerplaats. Letterlijk met lege handen. Wat zal deze pleegmoeder ontzettend ontdaan zijn!

Ook wij voerden ooit een gesprek over de mogelijkheid dat zoiets zou kunnen gebeuren, met onze pleegzorgwerker. Jaren geleden ging het namelijk helemaal niet goed met de ouders van Thomas en hadden zij uitspraken gedaan die als dreigend geïnterpreteerd konden worden. Gelukkig was ons contact met hen goed, maar ze wisten wél waar wij woonden en dus moesten er voorzorgsmaatregelen getroffen worden. Een melding bij de politie, extra alertheid bij ons, en een ingewikkeld gesprek met de pleegzorgwerker dus.

"Je moet hem meteen meegeven mochten ze voor je deur staan. Anders zou het best eens flink uit de hand kunnen lopen", zei onze pleegzorgwerker beslist. Mijn maag draaide om en er gonsde maar één ding door mijn hoofd: dat kan ik echt niet hoor, geen haar op mijn hoofd die eraan denkt. We praatten verder en het ene na het andere doemscenario kwam ter tafel. Mijn kop zat vol met angstige gedachten na afloop van dit nare gesprek. Pfff, dit hadden we niet bedacht toen we ons aanmeldden als pleegouder!

Door het verhaal van Hannah moet ik eventjes terugdenken aan deze onzekere periode. Wat ben ik blij dat het in ons geval slechts bij woorden bleef en dat er niets ernstigs is gebeurd. En wat is het fijn dat onze situatie al snel in een rustiger vaarwater terechtkwam. Want in een verhaal als dat van baby Hannah zijn er uiteindelijk alleen maar verliezers: de geschrokken pleegfamilie, de gefrustreerde ouders en natuurlijk bovenal dat kleine onschuldige meisje, die dit allemaal heeft moeten meemaken, bovenop alles wat er al speelde in haar jonge leventje. Ach, arm kindje toch...

Reacties

Populaire berichten